Salafisten in Genk en Antwerpen

Voltaire is er nog duizelig van, zovaak moest hij zich vandaag in zijn graf omdraaien. Al die ‘verlichte’ democraten die plots moord en brand riepen omdat er een cursus wordt georganiseerd door een enge culturele vereniging van islamitische strekking. Daar werden onwelgevallige meningen verkondigd over alcohol, werd de omgang met ongelovigen afgeraden (‘zonde’) , en werd de hele muziekscene aan de duivel toegewezen. Ja, die meningen bestaan – en ze hebben nog nooit zoveel gratis zendtijd gekregen als nu.

Dus nog één keer: “I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it.” (uit een boek over Voltaire uit 1906).

Als men onder valse voorwendsels een zaal heeft gehuurd, dan is dat een andere zaak, maar ook hier is het misschien niet zo simpel als men het voorstelt. Een cursus over islam vanuit binnenperspectief is geen ‘religieuze activiteit’, sorry. Je moet die dingen wel uit elkaar houden. Wie alles mixt, maakt er een potje van: soep.

Dus: Dat we het niet eens zijn met iemand is geen reden om hem het zwijgen op te willen leggen. Integendeel. Met die persoon wil je van gedachten wisselen tot je hem overtuigd hebt van jouw gelijk (of andersom, hoewel dat bijna nooit voorkomt. Vreemd eigenlijk). Dat is ‘burgerzin’. Zo werkt de open samenleving. Iedereen mag mij uitnodigen voor een gesprek of een debat over eender wat. Als ik meen dat ik er iets over te zeggen heb, dan kom ik. Vraagt men verantwoording, ik geef die. Dat we ons zorgen maken over de consequenties van de zuiverheidsideologie van het salafisme (met haar ‘contaminatievrees’, je wordt besmet door de omgang met ongelovigen) is terecht. Daardoor wordt inderdaad het samen-leven zelf bedreigd. Maar ook dat betekent nog niet dat we de mensen het recht mogen ontzeggen om die mening te hebben en te uiten.

Te hebben: Het recht op het hebben van een afwijkende en onwelgevallige mening is sinds 1648 (vrede van Munster) verworven in onze contreien, tot grote ergernis overigens van de toen dominante ideologie, genaamd de rooms-katholieke religie. Het heeft de achterhoedegevechten van de godsdienstoorlogen beëindigd en veel repressie voorkomen. Het recht om die mening te uiten, zo luid als men wil, en ongecensureerd, komt elke burger van dit land toe, al sinds België bestaat (1831, Belgische Grondwet, o.a. artikel 19 en 25).

Dus waar hebben we het over? Over het feit dat religie een booming business is, en dat op deze markt – die vrij is, want religies zijn ook maar culturele constructies – zich dus allerlei figuren kunnen begeven die eender wat mogen verkondigen, ook een ex-rapper die tot inkeer is gekomen en vervolgens alle muziek afwijst. Je kan dat betreuren, maar strafbaar is het niet. Als ze aanzetten tot haat, of IS verheerlijken, dan is het gedaan. Die grens mag niet overschreden worden, naar geen van beide kanten.

 

2 thoughts to “Salafisten in Genk en Antwerpen”

  1. En toch… stelt zich hier een probleem. De vrijheid van meningsuiting is om te beginnen niet absoluut. Het gaat hier ook niet louter om het uitdragen van mening die “afwijkend en onwelgevallig” is. Het gaat om het propageren van een levensbeschouwing die au fond iedere andere levensbeschouwing of -instelling uitsluit en volstrekt onmogelijk maakt, én discriminerend is voor grote lagen van de bevolking. Het stigmatiseren van de muziekcultuur (zonder overigens enig uitgesproken onderscheid over de aard van die muziek (rappen of Bach bijv.)) vormt m.i. wel degelijk een bedreiging van de geestelijke gezondheid of de goede zeden zoals die in Europa gelden. We hebben aan het einde van de 16de eeuw al eens iets vergelijkbaars meegemaakt… Los daarvan komen impliciet ook de goede naam of de rechten van anderen sterk in het gedrang.
    Het optreden van beide heren richt zich bovendien tot de (schoolgaande) jeugd en is in strijd met de door de onderwijsoverheid opgelegde eindtermen en leerplannen.

    1. Ik wil het probleem niet ontkennen, ook niet bagatelliseren. Ik ken dit sectarische denken maar al te goed. Maar je kunt de verkondiging van zulk soort gedachten gewoon niet verbieden. Het enige is dat je kunt proberen tegengas te geven (liefst van binnenuit, maar dat kan ik dus niet doen) of tegenwicht door de eigen cultuur met haar waarden goed in de verf te zetten. Dat probeer ik te doen. Uw laatste opmerking over de eindtermen van het onderwijs: die gelden echt alleen maar binnen de onderwijssetting. Dit is cultuur, vormingswerk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *